Oorspronkelijk gepubliceerd in Eindelijk ’n uitkering

Vereniging voor Vrouw en Recht, 2022

Doorwerken tot het gaatje

‘Er moest toch eten op tafel en mijn reserves waren op’

Een onaangename verrassing was het voor zelfstandig onderneemster Jacky Andrews dat ze tijdens haar tweede zwangerschap geen aanspraak kon maken op een uitkering. Onvoorbereid op deze financiële tegenslag werkte ze door, tot ze in het ziekenhuis belandde. Om het onrecht voor vrouwen aan te vechten, deed ze graag mee aan het proefproces van FNV en Vrouw en Recht.

niet voorbereid

“Het was een verrassing, en geen leuke. Bij de eerste kon ik betaald verlof nemen. Tweeënhalf jaar later zag de wereld voor zwangere zelfstandigen er anders uit. Ik had dat niet meegekregen en was vast niet de enige. Ik volg nu eenmaal niet wat er allemaal in de wet verandert en dit, zoiets onrechtvaardigs, verwacht je ook niet. Heel vervelend was ook dat ik er dus niet financieel op voorbereid was.”

spoedoperatie

“De uitkering is geen vetpot, maar je rekent wel op iets. Ik vond het dus wel erg om te ontdekken dat ik er geen recht op had. Ik ben iemand die zo lang mogelijk onder omstandigheden doorwerkt, maar ik geef ook aerobicslessen. Dan kun je niet tot het gaatje doorwerken. Maar er moet toch eten op tafel, mijn reserves waren haast op, dus ik ging door. Met een pijnlijke navelbreuk en een spoedoperatie als gevolg. Ik was toen 36 weken zwanger.”

mee in de Maxi-Cosi

“Die rust waar ik me tijdens de eerste zwangerschap aan kon overgeven, miste ik bij de tweede enorm. En dat gold ook voor na de bevalling. Eef, die eind 2005 is geboren, ging al vroeg in de Maxi-Cosi mee naar m’n werk. Waar slaat dit op, dacht ik af en toe. Maar wat kon je als zelfstandig ondernemer eraan doen? Er moest gewerkt worden, dus ging ik door en accepteerde de situatie. En toen belde de FNV.”

bizar

“Ze zochten gedupeerde vrouwen die samen een proefproces tegen de Staat wilden aangaan. Ik was blij dat ik iets kon doen, dat ik mocht bijdragen. En ja, ik was gedupeerd. Er volgden verschillende rechtszaken, wij zaten daar bij, de advocaten deden het woord. Ik bemoeide me er alleen mee als ik iets niet begreep. Verder kon ik niet veel doen, al moest ik wel een keer bewijzen dat ik ook echt bevallen was van een tweede kind. Bizar was dat. De ambtenaar op het stadsdeelkantoor die ik hierover vertelde, gaf me het uittreksel gratis mee. Die vond het ook van de zotte.”

enorme weerstand

“Zes rechtszaken zaten we uit. Dat kostte veel tijd, maar het was het absoluut waard. Mijn bijdrage beschouw ik niet als iets groots. De mensen van Vrouw en Recht deden het werk, en wat voor werk. Ondanks de weerstand die je voelde, bleek er positief instaan en was ik er zeker van dat het zou lukken. En die weerstand was enorm. Zelfs toen de toezichthoudende commissie bepaalde dat er in strijd met het Vrouwenverdrag werd gehandeld, vond het UWV een uitkering nog altijd niet nodig. Het is aan de gepassioneerde instelling van de advocaten te danken dat alle zelfstandigen met terugwerkende kracht hun geld kregen. Dat Eef toen al naar de middelbare school ging, laat zien hoe lang de adem van alle betrokkenen is geweest.”